Door de Italiaanse nabijheid zullen veel gerechten ook aan Italië doen denken, zoals pasta’s, pizza’s en wijnen. Daarnaast is er ook de koloniale geschiedenis, waardoor een echt Engels ontbijt niet ontbreekt en je bier gewoon in pints kan bestellen.

Konijn
Maar Malta heeft gelukkig ook zijn eigen keuken. Het nationale gerecht van Malta is konijn. Wilde konijnen zijn er niet meer en daarom worden deze speciaal hiervoor gefokt. Je kan dus zowel in een eenvoudig restaurant als in de duurdere restaurants konijn tegenkomen op de kaart. Traditioneel wordt deze bereid in een stoofschotel met tomatensaus, rode wijn en aardappeltjes. In de echte traditionele restaurants zal het konijn van top tot teen worden geserveerd, want de Maltees wil graag weten wat hij eet.

Een ander traditioneel gerecht is de Timpana: het is een macaronitaart met penne, tomatensaus, gehakt en kaas en doet denken aan lasagne, maar ik vind het een meer gevarieerde smaak hebben dan lasagne.

Visrijk
Wat ik erg fijn vind aan eten in Malta, is dat er een uitgebreide keus aan vis is. Natuurlijk logisch voor een eiland, maar in de supermarkt kan je dus ook heel veel verschillende soorten krijgen terwijl je daarvoor in Nederland echt naar de speciaalzaak toe moet. Mijn eigen favoriet is Lampika: een goudmakreel die tussen augustus en december wordt gevangen. Deze wordt gerold in bloem en gebakken en wordt ook wel een fishsteak genoemd. Heerlijk!

Traditionele restaurants
Waar je deze gerechten het beste kan eten? In Mosta is mijn absolute favoriet voor traditioneel eten Ta Marija. Wil je liever dichter bij de kust, dan is Ta’ Kolina in Sliema een goed alternatief.

Maltese wijnen
De Maltese wijnen worden met zorg bereid. Omdat de plantages niet zo groot zijn, worden de druiven met de hand geplukt, wat volgens de Maltezen de smaak ten goede komt. De drie grootste wijnproducenten zijn Meridiana, Marsovin en Delicata. Alhoewel er goede dure wijnen te koop zijn, zijn de Verdala en La Vallette de goedkopere maar zeer goede wijnen die mij goed smaken.

Wat betreft restaurants is er eigenlijk voor ieder wat wils in Malta. Maar als je in Malta bent, is het zeker een aanrader een keer de Maltese keuken te proeven.

Met Air Malta ben je er vanaf Schiphol in drie uur. Mijn reis is begonnen in Sliema, de toeristische plaats naast de hoofdstad Valetta. Hier heb je een mooi uitzicht op de baai en het is een goed startpunt om het eiland te verkennen. Je kan met de ferry overvaren naar Valetta, of met de typische Maltese bussen je overal naar toe laten brengen. Verder zitten hier de goede restaurants, de shopping malls en af en toe een stukje strand waar je van het heerlijke water kan genieten. Overigens heeft Malta een imago alleen maar rotsstranden te hebben. Dat is niet helemaal waar. Als je het vergelijkt met Spanje of Griekenland zijn er in verhouding wel veel rotsstranden. Maar voor wie liever zand heeft, is er echt genoeg keuze op het eiland.

Bijzondere planten en katten
Omdat Malta midden in de Middellandse zee ligt, zie je dit ook terug aan de bijzondere planten. Je zal veel cactussen en mooie bloemen zien, terwijl je door de nauwe straatjes loopt. Een apart gegeven zijn de vele straatkatten die het eiland kent. Er is geen plek op Malta te verzinnen waar je ze niet zal tegenkomen. Wat ook op straat opvalt, zijn de vele katholieke beelden die in de muren zijn verwerkt, katholieke prenten in de bus en alle andere religieuze uitingen. De beeldenstorm is namelijk destijds niet door Malta gewaaid en daarom is 98% van het land katholiek. Je zal dan ook in drukke straten of in het uitgaansgebied Paceville gewoon de beelden met religieuze personages zien tussen de bars en clubs.

De Malta aardappel
Tot slot nog even terugkomen op die Malta aardappel die wij in Nederland kennen. Bijna alle aardappels die Malta voor het buitenland produceert gaan naar Nederland. Dit komt omdat wanneer onze aardappels net in de grond zitten, die uit Malta precies goed zijn. Andersom liggen er in Malta aardappels uit Nederland, dus hiermee doen we samen goede zaken!

Bekijk hier nog meer foto’s van de eerste dag

Bij Oad Reizen hebben ze mij uitgekozen als Malta Reporter. Dat betekent dat ik een week lang zal bloggen over dit schitterende land. Wil jij een goede indruk krijgen van wat er in Malta is te doen, lees dan dit blog en bekijk de foto’s. Heb je vragen, stel ze gerust via Twitter.

Dit artikel is geschreven voor 42bis en daar op 13 april 2012 gepubliceerd.

Veelbesproken onderwerp

Vanuit wetenschappelijk oogpunt wordt er bekeken of de six degrees of seperation nog wel kloppen. De VPRO benadrukt de eenzaamheid nog maar even en anderen schrijven er een boek over. NRC-journalist Juliette Vasterman heeft geen Facebook, want tja: “Ook belangrijk: je moet veel vrienden hebben. Niemand wil dat mensen denken dat je een eenzame nerd bent.” Vraag is wel of haar 384 Linkedin contacten dan anders geïnterpreteerd moeten worden. Zelfs de Viva-vrouwen maken zich er druk over.

Grappige filmpjes?

Er worden ook filmpjes gemaakt over hoe Facebook in het echte leven eruit zou zien. Hiermee wordt uiteraard de spot gedreven met online relaties en met het medium Facebook an sich. Daarom is het wel vreemd dat er nog geen filmpje is gemaakt over een medium waar we nog steeds 3 uur per dag aan besteden: televisie. Zet een presentator op straat, laat overal merken zien voor product placement en switch uiteraard om de minuut naar de reclame toe: dat is net zo ridicuul. Zouden we daar ook nog om lachen?

Waarom Facebook wel op de realiteit aansluit

Volgens mij zijn de twee redenen waarom Facebook niet het echte leven zou voorstellen, als volgt uit te leggen:

1. Facebook vrienden zijn geen echte vrienden. Hierin is ‘vrienden’ een verzamelnaam voor al die mensen die je offline verschillende titels geeft: kennissen, buren, familie, vrienden van vrienden, collega’s, exen, partners enzovoorts. Het argument dat het geen echte vrienden zijn slaat dus hoogstens op de terminologie: in het offline leven ga je ook met die mensen om.
2. Op Facebook doet men zich anders voor, of vertelt men zelfs niet de waarheid. Dit moet je zien als een selectie van jezelf: zoals een fotograaf een kader kiest en een schilder een landschap, zo kiezen wij ook wat we willen laten zien. Net zoals in het dagelijkse leven, waarin je een andere rol inneemt op de vrijdagmiddagborrel op je werk dan thuis en zelf bepaalt welke verhalen je wel op een verjaardag vertelt en welke niet. Maakt het dat minder echt? Nee, het is een selectie.

Mediapsycholoog Mischa Coster weet het goed uit te leggen: “Ook in ons dagelijks leven zetten we ons beste beentje voor. We denken na over welke kleren ons het best staan, hoe we ons haar laten knippen en wat we zeggen. Daarin verschilt de digitale wereld niet veel van de echte.”

Zullen we sociale netwerken steeds meer gaan accepteren als een normaal onderdeel van ons leven, of blijven we ze beschouwen als die vreemde omgevingen waar niemand zichzelf is?

Dit artikel is geschreven voor Marketingfacts in de aanloop naar het Nationaal Congres Onderwijs & Sociale Media.

Alhoewel die nadruk er nog steeds is, zijn de vragen vanuit de universiteit ondertussen meer divers geworden. Binnen de organisatie ontstaan vragen, waarbij sociale netwerken soms een ondersteuning kunnen bieden voor het antwoord. Social media zijn zeker niet het antwoord op alles en soms is de beslissing om geen ‘sociale’ oplossing te gebruiken de juiste. Advertenties worden bijvoorbeeld vaak niet gewaardeerd door consumenten en indien er geen webcaremedewerkers zijn die de interactie ondersteunen, kan het flink mis gaan. Toch zijn er wel steeds meer vraagstukken waarbij een sociaal element een waardevolle toevoeging kan zijn voor een universiteit, waarvan hier enkele voorbeelden.

Interne communicatie
Het intranet is in veel organisaties een statische omgeving waar alleen nieuws en arbeidsvoorwaarden te vinden zijn. Wanneer er op nieuwsberichten kan worden gereageerd, kan de organisatie direct leren hoe medewerkers of studenten ergens over denken. Maar als medewerkers dan ook nog zelf nieuws kunnen verspreiden van hun afdeling, kunnen ze met trots hun projecten tonen. Bovendien is er de kans dat met meer dan 5.000 medewerkers, er iemand anders meeleest die zijn of haar expertise hiervoor kan inzetten en zich aan kan sluiten.

Samenwerken
Universiteiten zijn van oorsprong grote en logge instanties, waar bureaucratie hoogtij viert. Kunnen zaken daarom niet sneller en minder bureaucratisch uitgevoerd worden? Projecten die door meerdere afdelingen worden uitgevoerd, kunnen door diverse middelen sneller en praktischer uitgevoerd worden. Denk aan groepen die kunnen discussiëren en informatie kunnen delen in Yammer, samen aan hetzelfde bestand werken in Google Docs of (team)vergaderen via Skype of Google+.

Crisiscommunicatie
Moerdijk, Alphen aan den Rijn, schietpartijen op de campus. Bij een grote crisis wordt steeds meer zichtbaar hoe belangrijk de communicatie is, zowel ter plaatse als voor de buitenwereld. Twitter heeft hierin een belangrijke rol ingenomen, vanwege de snelheid en openbaarheid waarmee informatie verspreid kan worden. Hierbij is het belangrijk dat Twitter een aanvulling is op bestaande middelen: de sms-functie naar medewerkers, het omroepsysteem in gebouwen en de woordvoerder voor de pers blijven even belangrijk. Wat wel verandert is dat Twitter ingezet wordt om sneller updates te geven dan ‘het persbericht de volgende dag’ en dat via Twitter het publiek een bijdrage levert aan de informatievoorziening.

Onderwijs
Systemen als Blackboard en Osiris geven niet de middelen waar studenten en docenten om vragen. Gevolg: docenten communiceren via Twitter en plaatsen documenten op Dropbox en studenten wisselen onderling informatie uit als ze ’s avonds achter Facebook zitten. Een goed voorbeeld is Student 2.0, waar studenten zelf de technische middelen aandragen die voor hen het beste werken tijdens hun studie. De technische vooruitgang gaat vaak zo snel, dat universiteiten achterlopen in het uitzoeken van middelen en het implementeren hiervan.

Kennis delen
Onderzoeksresultaten hebben vaak een embargo, zodat de universiteit een persbericht kan voorbereiden. Maar het gebeurt steeds vaker dat wetenschappers zelf hun resultaten online delen in specifieke fora of op Twitter. De kennis wordt steeds meer openbaar gedeeld, waardoor universiteiten soms opnieuw hun beleid moeten bepalen hoe hiermee om te gaan.

Weet wat er speelt
Wat bij bovenstaande voorbeelden opvalt, is dat de sociale middelen door iedereen geïnitieerd kunnen worden. Soms komt een universiteit zelf met een sociaal intranet zoals Yammer, maar het kan evengoed een individu of afdeling zijn die er uit zichzelf mee begint. Dergelijke initiatieven kunnen heel goed werken en met name als de universiteit de medewerker of afdeling hierin beloont. Daarom is het van belang voor alle instellingen om goed te weten wat er binnen je organisatie speelt, zodat je in kan spelen op de behoeftes. Hoe kom je erachter wat er binnen je organisatie speelt? Juist.